Als klein meisje had ik al een passie voor paarden. Ik ben begonnen met rijden op de manege in Zandvoort. Hier heb ik 6 jaar gereden en een aantal jaren gewerkt. Na lang zeuren mocht ik dan eindelijk een eigen pony. Toen ik 13 jaar oud was, kocht ik mijn eerste eigen pony. Dit was een Haflinger ruin van 4 jaar oud, die net een aantal maanden onder het zadel was. Dit was niet de meest geschikte pony voor mij, waardoor ik hem een half jaar later heb omgeruild voor mijn eerste Tinker Balou. Balou was alles waar ik van droomde. Een lieve pony die alles leuk vond en altijd braaf zijn ding deed. Dat had ik wel nodig na de angst die ik ontwikkeld had door mijn vorige pony. Dit was het moment dat ik verliefd werd op het ras en het begin van The Summerroad Stables.

3 Jaar later werd Balou kreupel en afgekeurd voor de sport. Hierdoor ben ik op zoek gegaan naar een nieuwe Tinker. Ik wilde het liefst een veulentje om samen mee te groeien. Mijn keuze was gevallen op een hengstveulentje van 3 maanden oud met de naam “The Silver Bear”. Hij mocht zolang hengst blijven als dat hij braaf was. We hebben toen ook een jaar oudere Shetlander gekocht om samen mee op te groeien.

Na 2,5 jaar hebben wij Bear ingeschreven voor de hengstenkeuring, waarbij hij werd goedgekeurd. Dit was ook het moment dat mijn Shetlander plaats moest maken voor mijn eerste eigen merrie Cookie. Zij groeide het eerste jaar op samen met een veulen van een vriendin van mij. Na een jaar moest zij die helaas verkopen en heb ik de keuze gemaakt op zoek te gaan naar een andere jonge merrie. Na een zoektocht van een aantal maanden kwam ik uit bij een zwarte jaarling merrie in België. Ik trof een hele bange merrie aan die weinig kende, maar we zijn de uitdaging aangegaan en daar was Tinker nummer 4 Lizzy.

Aangezien Bear 5 was geworden en ik zijn eerste externe merries ter dekking kreeg, begon het te kriebelen om zelf ook op zoek te gaan naar een eigen merrie waar ik mee kon fokken. Helaas kwam ik steeds niks leuks tegen. Tot ik een bericht op Facebook voorbij zag komen van een merrie waar ik eerder al interesse in had, maar die toen net verkocht was. Het bericht op Facebook greep mij meteen aan. We hadden net een project afgerond dus dit konden we ook wel aan. Een 8 jarige merrie met een trauma was toch wel een ander verhaal dan een jaarling, maar als ik eenmaal de uitdaging ben aangegaan, stoppen we niet zomaar. Scones begon na een aantal maanden haar plekje te vinden en werd ook vrij snel drachtig. Haar dracht verliep soepel tot de bevalling. Wij verloren ons eerste veulentje na 3 dagen, helaas is dit de minder leuke kant van het fokken.

Na een aantal weken in de put te hebben gezeten, was het toch het dekseizoen. We hebben niet voor niks een hengst en mijn "veulentjes" mochten ook voor het eerst gedekt worden. Bij maiden merries weet je gewoon dat het een uitdaging wordt en wat als je er 2 hebt? Dan is het dubbel feest. Na een lang dekseizoen hadden wij de eerste merrie drachtig en nu de andere nog. Ondertussen was ik op het punt dat we haar zouden verkopen en op zoek gingen naar een andere merrie. De zoektocht naar een andere merrie ging sneller dan ik dacht en daar was onze Saar, een blagdon merrie die de plek van onze andere merrie in zou nemen. Maar het liep allemaal even anders. De merrie die eruit zou gaan, hadden wij nog 1 kans gegeven en uiteindelijk bleek ook zij drachtig en Saar was ook meteen drachtig. Ach we gingen toch verhuizen naar onze nieuwe locatie dus we zien wel wat het veulenseizoen brengt.